بن على عليه السّلام تا جايى كه برخى وى را به اين جهت پريشان‌حال توصيف كردند » « 1 » معلى بن خنيس نيز امامان را امناى خداوند بر روى زمين مىدانست . « 2 » نجاشى از ابان بن تغلب نقل مىكند كه « فردى از وى پرسيد : چند نفر از اصحاب پيامبر با على بودند ؟ ابان گفت : آيا فضل على را با همراهى اصحاب مىخواهى بفهمى ؟ به خدا قسم ما فضل صحابه را به تبعيت از على مىسنجيم . . . شيعه كسى است كه هر گاه در سنت حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله اختلاف شود به قول حضرت امير مراجعه كند و هرگاه در قول على بن ابى طالب عليه السّلام اختلاف افتد به قول جعفر بن محمد عليه السّلام نظر دارد . « 3 » » « 4 » اين‌كه بنابر گزارش‌ها برخى از اصحاب ، دين و معتقدات كلامى خود را به ائمه عرضه مىكردند « 5 » و ضمانت اهل بيت را در ورود به بهشت مىپذيرفتند « 6 » و حتى اخبار غيبى آنها را به راحتى مىپذيرفتند « 7 » ، همگى حكايت از نوع نگاه عصمت‌آميز آنها دربارهء امامان به ويژه در قلمرو فهم شريعت بوده است . با اين‌همه شواهدى نيز وجود دارد كه برخى از اصحاب در اين زمينه چون و چرا داشتند كه بدان مىپردازيم . ب : شواهد بىتوجهى به عصمت بنابر گزارش كشى ، خزيمة بن ثابت تا هنگامى كه عمار شهيد نشده بود ، براى

--> ( 1 ) . همان ، ص 192 . ( 2 ) . همان ، ص 382 . ( 3 ) . نجاشى ، رجال نجاشى ، تصحيح شبيرى ، ص 12 . ( 4 ) . همان ، و نيز رجال ، ص 330 - 331 . ( 5 ) . كشى ، صص 418 - 429 و . . . ( 6 ) . همان ، صص 431 ، 432 ، 442 ، 448 ، 484 ، 490 ، 524 ، 567 ، 575 ، 593 ، 608 و . . . ( 7 ) . همان ، صص 445 ، 448 ، 446 ، 450 ، 587 ، 588 ، 595 ، 606 و . . .